சுவிஸ் Basel ஐப் பிறப்பிடமாகவும், வசிப்பிடமாகவும் கொண்டிருந்த புவனேந்திரன் அனோஜ் அவர்களின் 5ம் ஆண்டு நினைவஞ்சலி.  

திதி: 25-07-2026

ஒரு ஆண்டு இல்லை… இரண்டு ஆண்டுகள் இல்லை… ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்துபோனாலும்…** **

ஆனால் உன்னை இழந்த வலி மட்டும் இன்னும் முதல் நாளைப் போலவே…** 🕊️

சில பிரிவுகள் காலத்தோடு மறைந்து விடும்…
சில கண்ணீர்கள் ஒரு நாள் வற்றிவிடும்…
ஆனால் சில உறவுகள்…
சில அன்புகள்…
சில இழப்புகள்…
உயிர் இருக்கும் வரை இதயத்தை விட்டு நீங்குவதில்லை.

அப்படிப்பட்ட ஒரு இழப்புதான் நீ, அய்யா…

இன்று நீ எங்களை விட்டுப் பிரிந்து ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன.

ஐந்து ஆண்டுகள்…
ஐந்து நூறு நினைவுகள்…
ஆயிரம் இரவுகளின் ஏக்கம்…
எண்ணிலடங்கா கண்ணீர்கள்…
ஆனால் ஒரே ஒரு ஆசை…

**"இன்னும் ஒரு முறை உன்னைப் பார்க்க வேண்டும்…"**

அன்று நீ சென்றது ஒரு பயணம் அல்ல…
எங்கள் வாழ்க்கையின் ஒளியே அணைந்த நாள்.

அன்று முதல்…
எங்கள் வீட்டில் சிரிப்பு இருக்கிறது…
ஆனால் மகிழ்ச்சி இல்லை.

உறவுகள் இருக்கின்றன…
ஆனால் நிறைவு இல்லை.

விழாக்கள் நடக்கின்றன…
ஆனால் உன் சிரிப்பு இல்லாததால் அவை வெறுமையாகத் தோன்றுகின்றன.

உலகம் முன்னோக்கி சென்றது…
காலம் தொடர்ந்து ஓடியது…
பருவங்கள் மாறின…
 மழை பெய்தது…
பூக்கள் மலர்ந்தன…
ஆனால்…

**எங்கள் வாழ்க்கை மட்டும் நீ எங்களை விட்டுப் பிரிந்த அந்த நாளிலேயே நின்றுவிட்டது.**

ஏன் அய்யா…?

எங்களை விட்டு செல்ல உனக்கு அவ்வளவு அவசரமா?

ஒரு முறை கூட "நான் போகிறேன்" என்று சொல்லாமல்…
ஒரு முறை கூட திரும்பிப் பார்க்காமல்…
எங்களை இந்த அளவுக்கு ஏங்க வைத்துவிட்டு சென்றாயே…

இன்றுவரை அந்தக் கேள்விக்கு பதில் இல்லை…
இனியும் கிடைக்குமா என்பதும் தெரியாது…

உன் அழகான முகம்…
உன் வசீகரமான புன்னகை…
உன் அன்பான இதயம்…
உன் கம்பீரமான நடையும்…
உன் சிரிப்பால் மலர்ந்த எங்கள் வீடும்…

 இவை அனைத்தும் இன்று நினைவுகளாக மட்டுமே எங்களோடு வாழ்கின்றன.

உன்னைப் போன்ற சிரிப்பு யாரிடமும் இல்லை…
உன்னைப் போன்ற மனம் யாரிடமும் இல்லை…
உன்னைப் போன்ற அன்பு யாரிடமும் இல்லை…

**ஏனெனில்…
நீ பிறந்தது ஒரு மனிதனாக மட்டும் அல்ல…
பல இதயங்களில் அழியாத நினைவாக வாழ்வதற்காக.**

சில நேரங்களில்…
உன்னைப் பற்றி பேசிப் பேசிச் சிரிக்கிறோம்…

அடுத்த நொடியே…
அந்தச் சிரிப்பே கண்ணீராக உருகிவிடுகிறது…

ஏனெனில்…

**நினைவுகள் மட்டும் திரும்பி வருகின்றன…
நீ மட்டும் திரும்பி வரவில்லை…**

இரவு வானத்தில் ஒவ்வொரு நட்சத்திரத்தையும் பார்க்கும்போது…
அதில் ஒன்று நீதான் என்று எங்கள் மனம் நம்புகிறது.

காற்று எங்களைத் தழுவும்போது…
அது உன் அரவணைப்பைப் போல உணர்கிறோம்.

எங்கள் கண்களில் கண்ணீர் வழியும் ஒவ்வொரு முறையும்…
நீ எங்களைத் தூரத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்று தோன்றுகிறது.

அய்யா…

உன்னை மறக்கச் சொல்லாதே…
அது எங்களால் முடியாது.

உன்னை நினைக்காத நாளைக் கேட்காதே…
அது எங்கள் வாழ்வில் வராது.

**உன்னை இழந்தது எங்கள் விதி…
உன்னை மறக்காதது எங்கள் உயிர்…
உன்னை நேசிப்பது எங்கள் அன்பு…
உன்னை நினைப்பது எங்கள் வாழ்நாள்.**

காலம் மாறலாம்…
மனிதர்கள் மாறலாம்…
உலகமே மாறலாம்…

**ஆனால்…
உன் மீதான எங்கள் அன்பு மட்டும்
 ஒருபோதும் மாறாது.**

இன்று ஐந்து ஆண்டுகள்…
நாளை பத்து ஆண்டுகள்…
அதற்குப் பிறகு எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும்…

**எங்கள் இதயத்தில் உன் பெயர் அழியாது…
எங்கள் கண்களில் உன் நினைவு மங்காது…
எங்கள் உயிரில் உன் இடம் குறையாது…

** **வானம் இருக்கும் வரை…
நிலா ஒளிரும் வரை…
எங்கள் இதயம் துடிக்கும் வரை…
உன் நினைவு எங்களோடு வாழ்ந்துகொண்டே இருக்கும்.**

**மறைந்தது உன் உடல் மட்டுமே…
 மறையாதது உன் நினைவுகள்…
நின்றது உன் மூச்சு மட்டுமே…
நிற்காதது எங்கள் அன்பு…**

**என்றும் எங்கள் இதயங்களில் வாழும் எங்கள் அன்பு அய்யா…**

**எங்களை மன்னித்துவிடு, அய்யா…
உன்னை மறக்க முடியாததற்காக அல்ல…
உன்னை மறக்கக் கூட முடியாத அளவுக்கு
நாங்கள் உன்னை நேசித்ததற்காக.**

**ஒரு நாள்… எங்கள் கண்களிலும் கண்ணீர் இருக்காது…
 ஏனெனில் அந்த நாளில் மீண்டும் உன்னைச் சந்தித்திருப்போம்…**

**அதுவரை…
ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பிலும்…
ஒவ்வொரு கண்ணீர்த் துளியிலும்…
ஒவ்வொரு பிரார்த்தனையிலும்…
நீயே வாழ்கிறாய்.** 🕊️

**ஓம் சாந்தி.**

**என்றும் மறவோம்… என்றும் நேசிப்போம்… என்றும் உன்னோடு வாழ்வோம்…** ❤️