என் அருமை அம்மா மற்றும் சகோதரங்களே குடும்பத்தினரே! இந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்ட கணத்திலிருந்து நான் உறைந்துபோய் உள்ளேன். என் ஆழ்ந்த இரங்கல்கள். ஒரு தந்தையின் இழப்பை ஈடுசெய்ய எந்த வார்த்தைகளும் இல்லை; என்னிடம் அந்த வார்த்தைகள் இருப்பதாகவும் நான் பாசாங்கு செய்ய விரும்பவில்லை. என் சிந்தனைகள் முழுவதும் உங்களோடும் உங்கள் குடும்பத்தினரோடும் இருப்பதை நீங்கள் அறிய வேண்டும். இந்தப் பெருந்துயரத்தின் சுமையை ஒரு சிறிய அளவிலாவது நானும் பகிர்ந்துகொள்கிறேன் என்பதை மட்டும் சொல்லிக் கொள்கிறேன். நீங்கள் உங்கள் தந்தையை அறிந்திருந்ததைப் போல நிச்சயமாக நான் அவரை அறிந்திருக்கவில்லை — ஒரு மகன் மற்றும் மகளைத் தவிர வேறு யாராலும் ஒரு தந்தையை அப்படி அறிந்துகொள்ள முடியாது. ஆனால், என் மனதில் அழியாத தடத்தை விட்டுச் செல்லும் அளவுக்கு நான் அவரை அறிந்திருந்தேன், அதைத்தான் உங்களிடம் கூற விரும்புகிறேன். நான் அவரைப் பார்த்த ஒவ்வொரு முறையும், அவர் எங்களைப் பார்க்கும்போது அவர் கண்களில் ஓர் ஆழமான உணர்வு இருந்தது — ஓர் அமைதியான பெருமிதம், ஓர் அசைக்க முடியாத உறுதி, தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளத் தேவையில்லாத ஓர் ஆழமான அன்பு. தன் பிள்ளைகளின் உண்மையான மற்றும் உறுதியான ஒன்றைக் கண்ட ஒரு மனிதனின் பார்வை அது. அந்தப் பார்வையை நான் மிகத் தெளிவாக நினைவுகூருகிறேன்; அது என்றென்றும் என் நினைவில் இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். அவர் எனக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட முறை அறிவுரைகள் வழங்கியுள்ளார் — அவை சொல்லப்படும்போது அறிவுரையாகவே தோன்றாது, எவ்வித ஆடம்பரமும் இல்லாமல் மிகவும் இயல்பாகச் சொல்லப்பட்ட சில வார்த்தைகளாகவே இருக்கும். ஆனால் அந்த வார்த்தைகளை நான் என் நெஞ்சில் சுமந்துள்ளேன். அவை என்னுடனேயே தங்கி என்னை வழிநடத்துகின்றன, இப்போதும் நான் அந்த வார்த்தைகளை நோக்கியே திரும்புகிறேன். அதுதான் அவரது இயல்பு என்று நினைக்கிறேன்: ஒன்றை ஒருமுறை, எளிமையாகச் சொல்லி, அதை நம் அடிமனதில் பதிய வைப்பது. சேர்ந்து நடப்பதற்கு, நினைவுகளைப் பகிர்வதற்கு. இந்தத் துயரத்தில் நீங்கள் தனித்துவிடப்படவில்லை. இந்த இக்கட்டான நேரத்தில் நாங்கள் நேரில் உங்களுடன் இருக்க முடியவில்லையே என்ற வருத்தம் என் நெஞ்சை வாட்டுகிறது. ஆழ்ந்த இரங்கலுடனும் அசைக்க முடியாத தோழமையுடனும், கந்தா - புஷ்பா குடும்பத்தினர்