என் நண்பனின் நினைவாக... இதெல்லாம் நேற்று நடந்தது போலத்தான் எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது. நாமும் நீயும் நியூஹாம் கேம்பஸில் (Newham Campus) ஒன்றாக ஆங்கிலம் படித்தோம். அந்த சமயத்தில் நமக்கு வேறு நண்பர்கள் யாரும் இல்லாததால், நாம் இருவரும் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தோம். அதன் பிறகு காலம் கடந்தது, நீ ஒரு தொழிலைத் தொடங்கினாய். உன்னை மிகவும் அரிதாகவே முருகன் கோயில்களில் சந்திப்பேன். பின்னர் கிட்டத்தட்ட 6 ஆண்டுகள் நம்மிடையே எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. திடீரென்று நாம் மீண்டும் தொடர்புகொண்டோம், உன் தொழிலில் ஏதோ பிரச்சனை இருப்பதாக என்னிடம் சொன்னாய். நாம் அதைப் பற்றி பேசி, அந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்த்தோம். அதற்குப் பிறகும் சில காலம் நாம் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நாம் மீண்டும் பேசியபோது நீ மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாய். உன் குழந்தைகள் பற்றியும், நம் பழைய கதைகள் மற்றும் உன் மனைவியை நீ எப்படி சந்தித்தாய் என்பதைப் பற்றியும் மகிழ்ச்சியோடு பேசினாய். மீண்டும் ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, உனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொன்னாய்; நான் வந்து உன்னை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றேன். உனக்கு எல்லாம் சரியாகிவிட்டது என்றுதான் நான் நினைத்தேன். ஆனால், நீ எங்களை விட்டு பிரிந்துவிட்டாய் என்பதைப் பார்க்கும்போது என் இதயம் முற்றிலும் உடைந்துபோய்விட்டது. நாம் மாலையில் ஒன்றாகப் படித்த நாட்களை என்னால் மறக்கவே முடியாது. படிப்பு முடிந்ததும் நான் இரவு வேலைக்குச் செல்வேன், நீ என்னோடு நடந்துவந்துவிட்டு வீட்டிற்குச் செல்வாய்... அந்த நாட்களை எப்படி மறப்பேன்? இந்த வாழ்க்கையே எனக்கு வெறுப்பாக இருக்கிறது. உன் நினைவுகளுடன்... உதயன்