எங்கள் தொக்கையப்பா! நீங்கள் இன்று எம்முடன் இல்லை என்பதை ஏற்ற முடியவில்லை. கதியற்று நின்ற எம்மை வாழ வைத்தவர்களில் நீங்களே முதன்மையானவர். எம்மைப்போல் பலரையும் வாழ வழி வகுத்து தந்தவர் நீங்கள். புலம்பெயர் வாழ்வினால் உங்கள் அருகாமையில் வளரும் பாக்கியம் இல்லாதவர்களானோம். அக்காலத்தில் அரிதாக நிகழ்ந்த தொலைபேசி அழைப்புகளில் கேட்கும் "அடேய் அப்பு!" இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. அந்தக் கம்பீரமான குரலை இனி எங்கே கேட்போம்? உங்கள் பிரிவால் மனைவி, பிள்ளைகள், மருமக்கள், பேரப்பிள்ளைகள், பூட்டப்பிள்ளைகள் என பலரும் மீழாத் துயரில் உள்ளோம். நாம் உள்ளவரை எம் மனதில் நீங்கள் என்றென்றும் வாழ்வீர்கள். உங்கள் மனதிற்கினிய மூத்த விநாயகர் உங்களுக்கு மறுமையிலும் அருள் செய்ய வேண்டி நிற்கிறோம்.