கண்ணீர் அஞ்சலி – நம்பி மகேசனுக்கு வானம் இன்று கண்ணீர் சிந்துகிறது, என் உள்ளம் எரியாத துன்பத்தில் துடிக்கிறது. “நம்பி மகேசன்” என்று சொன்னாலே புன்சிரிப்பு ஒளிவிட்ட முகம் நினைவில் விரிகிறது. உன் பொறுமை மலையென உயர்ந்தது, உன் ஆளுமை அருகிலிருந்தவர்களை உயர்த்தியது, சிறு வார்த்தையாலும் வலிமை சேர்த்தாய், சிறு சிரிப்பாலும் துயரம் களைந்தாய். வாசிக்கும் திறன் உன்னிடம் ஓர் அற்புதம், வாசகங்களில் உயிர் ஊட்டினாய். கடிந்து பேச வேண்டிய நேரத்திலும் கூட சிரிப்போடு கடந்து செல்லும் உன் மனம்— அது தான் உன்னை பிரித்துக் காட்டியது. என் வானொலியின் வளர்ச்சியில் நீ போட்ட பங்கு மறக்க முடியாதது. என் குரல் வெளிச்சம் பெற, உன் நம்பிக்கையே பாலமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நிகழ்ச்சியிலும், ஒவ்வொரு பயணத்திலும் உன் அன்பின் தடம் உண்டு. இன்று நீ இல்லை என்ற உண்மை என் நெஞ்சை நொறுக்குகிறது. ஆனால் உன் புன்னகையும் அன்பும் என் வாழ்வில் அழியாத நிழலாய் நிற்கும். நீ உடன்பிறவாத சகோதரன், ஆனால் உயிரோடு பிணைந்த உறவாய் இருந்தாய். இன்று என் கண்ணீர் சொல்கிறது— உன் இடம் எவராலும் நிரப்ப முடியாது. நம்பி மகேசன், உன் பெயர் என் நினைவுகளில் என்றும் ஒலிக்கும். உன் அன்பு, உன் சிரிப்பு, உன் பொறுமை என் வாழ்க்கையின் அழியாத ஓர் அடையாளம்.